Morte e desorientación dos nenos palestinos

Recuperamos este artigo de “Páginas árabes” do 28 de xullo sobre feitos ocorridos no ano 2.004 . A pesar de que poidan quedar “lonxe” no tempo, entendemos que deben permanecer “perto” na memoria, xa que casos como estes estanse repetindo hoxe en día, como o de Ibrahim Zaza.

Os compañeiros de Raghda Alassar non ouviron a bala israelí que desgarró o cerebro da nena de nove anos cando escribía unha avaliación de inglés. Pero cando un charco de sangue se esparció polo seu pupitre e derramouse polo chan, un muro de berros levantouse na aula na escola primaria da ONU para nenas en Khan Yunis.

Nese punto Raghda estaba aínda chorando pedindo axuda. Co tempo, cando foi levada á sala de trauma dun hospital próximo estaba calada.

Durante cinco cruciais días o exército israelí bloqueou o traslado de Raghda a un hospital israelí coas instalacións para ofrecer un raio de esperanza. Comezou unha infección.

O martes os médicos dicíanlle ao seu pai, Adnad, que a nena estaba en morte cerebral.

“A bala entrou por baixo do seu ollo e saíu pola parte posterior da súa cabeza”, dixo o Sr. Alassar. “Levoulles moito tempo deter a hemorraxia, o seu corazón parouse e déronlle conmocións. Desde ese momento estaba como un corpo morto, aínda que non estaba morta”.

“Atopaba tan difícil de crer o que lle pasaba á miña filla. Estaba na escola, levando simplemente un caderno, non unha arma. De que é a miña filla culpable- nove anos de idade-, de que para dispararlle”. “ Iso é terrorismo de Estado contra toda a poboación”.

Nas últimas semáns os israelís estiveron novamente preocupados co terrorismo, desde o asasinato de 16 persoas no autobús estourado en Beersheba á matanza de escolares rusos en Beslan, que foron cubertos con mantas.

Durante o seis meses de relativa calma para os israelís, até os atentados de Beersheba, o exército israelí asasinou a máis de 400 palestinos. Moitos eran combatentes, pero tamén están incluídos uns 40 nenos por baixo dos 15 anos. Os palestinos din que isto é tamén unha forma de terror.

“Sempre estamos a escoitar os helicópteros, ouvindo os tanques, ouvindo as bombas”, dicía Khitam Abu Shawarib, o único traballador social no campo de refuxiados de Rafah, no extremo sur da Franxa de Gaza.

“Doéme moito

Comments are closed.