Cómo pode alguén…?- Por María Taurizano

María Taurizano é unha activista arxentina que estos días visita por terceira vez Palestina, para realizar labouras de cooperación.

A mañá foi unha mañá feliz. Unha mañá coa frescura de cultivar nas hortas de Abu Nadal e os seus veciños. Cultivamos chauchas, fabas, berenjenas, zuchinis, repolos colorados e repolos verdes. En diferentes hortas enormes. Cargamos a chata da camioneta de verduras para a casiña de Jiftlik. No camiño verde da mañá fresca, o cuspe de militares israelís e tanques e vehículos blindados, adestrando sobre as tenras ladeiras palestinas.

Tivemos dúas visitas, un grupo de 4 persoas de AEPPI, entre os que había un brasilero de Sao Paulo e unha francesa. Despois veu un grupo máis grande con algunhas persoas do ICAHD (Israeli Committee Against House Demolitions) e algúns ingleses. Comemos friki e ensaladas das verduras frescas; antes do té soou un celular e avisáronnos que estaban por demoler varias casas preto de Jiftlik.

O lugar da primeira demolición, Tel O Samadi, está a 5 minutos da casiña de barro de Jiftlik. Os soldados non nos deixaron achegar. Nin ao home de ICAHD que portaba identificación israelí. Tiraron abaixo a casa dunha familia composta por un matrimonio e cinco fillos pequenos, de entre 1 e 5 anos.

Non deixo de preguntarme como alguén pode ser capaz de demoler un fogar, onde vive xente, onde hai unha familia, persoas, nenos, coas súas pertenzas e as súas cousas íntimas e os seus segredos e os seus xoguetes e os seus recordos e cousas queridas. A calor do fogar faise po ante o atropelo dun bulldozer que non titubea do mesmo xeito que non titubea alguén,  que desde abaixo, dirixe as manobras. Ese alguén, que é? É unha persoa tamén, terá unha familia? Había uns cuantos jeeps. Algúns soldados rían. Cando romperon todo, regaron terra sobre os restos do fogar, como pretendendo enterrar a historia desta xente, limpeza étnica; borralos do mapa xa os borraron, están a limpalos con bulldozers, e non queren deixar nin a pegada de que por aí pasou a vida. Achegámonos a falar coa familia desafiuzada. Os meniños choraban.

 Unha das meniñas, Sara, sentou sobre o teito da súa casa, agora no piso, sobre os cascallos. quedou sentadita aí. Coma se a pesar de todo, ese seguise sendo o lugar que ela elixe o fogar. Outros meniños buscaban entre os cascallos o que se puidese salvar.

A segunda demolición foi preto de aí, no Mekhroot; é a  casa dunha familia que non vive permanentemente no Val, úsaa como casa de verán. Puidémonos achegar menos, e non vimos á familia porque nesta época non están aquí.

A terceira familia, tamén no Mekhroot, unha parella nova cun bebé. A mamá non tería máis de 18 anos. Bela, cos ollos embazados en bágoas. Non puido falar connosco. Respiraba ondo e non podía dicir palabra. No piso, estaba regada a sombra dos seus ollos, o brillo labial, o cepillo do pelo, e esas cousas coas que ela se miraría no espello dun modular que lograron salvar, como un tesouro, a un costado dos cascallos. O marido, sentado tamén como Sara sobre os restos dos ladrillos, coa mirada cravada no fondo da terra.

Que van facer agora. Esa é a súa casa. Aí están as súas cousas. Non puideron salvar case nada. Todo queda espallado e roto entre a terra e os cascallos.

Non deixo de preguntarme, como pode alguén?

E a pesar de todo e desta nada, alguén se achega coa bandexa e o té.

Comments are closed.